Ongezouten meningen…

Vet…
1 april 2020
 

De grens...


Het is een gewone donderdagochtend. Ik ben weer een aantal weken aan het werk. Al mijn cliënten zijn inmiddels voor een behandeling geweest en erg blij dat ik weer ben gestart. Het is alsof ik nooit ben weggeweest en het Corona virus schemert nog maar vaag door de werkelijkheid en lijkt ver weg. Het leven lijkt ons weer toe te lachen. Niets aan de hand zou je zeggen en toch heb ik een zwaar gemoed. Ik ben ongedurig en emotioneel. Er is vandaag iets bij me geknapt.

Al jaren twijfel ik of ik mijn stem eens zal laten horen naar aanleiding van alle ongenuanceerde kritiek die wij als Quadrivas Therapeuten naar ons hoofd geslingerd krijgen. Mijn grens is vandaag bereikt en ik ga iets zeggen.

Ik heb in de loop van de jaren al heel veel over mij heen gekregen. “Ach, zo’n massage kan er toch niet voor zorgen dat je vet weggaat. Onmogelijk!”. Wat? Bloedvaten gezond maken? Dat kan helemaal niet! En het is al helemaal niet mogelijk dat je kunt voelen dat de vaten ziek zijn!”. “Diabetes type II omdraaien door massage, werkelijk? Geloof ik niks van!”. “Je hoeft toch niet het hele lichaam te masseren, wat is daar nou het nut van?”. “Jezus, veel te duur. Zoveel hoeft een massage toch niet te kosten? Geldklopperij”. “Belachelijk dat het niet wordt vergoed. Ik vind dat het vergoed moet worden!”. “Dat is een therapie die niet werkt!”.

Elke keer zeg ik tegen tegen de andere therapeuten en mezelf: “Niet op reageren, ze weten niet beter!”. Ik heb alle kritieken lang naast me neer gelegd, maar vandaag kan ik me niet meer stil houden. Onbekend maakt onbemind. Een spreekwoord dat heel veel waarheid in zich draagt. Onwetenheid maakt onnozel. Dat vind ik persoonlijk nog een veel betere. Ik ben er namelijk achter gekomen dat er op dit moment een offensief gaande is op Facebook om ons onder de noemer ‘kwakzalverij’ te krijgen. Voornamelijk uit de groep ‘patiënten’ die goed door ons geholpen zou kunnen worden en waar we ons hard voor maken. Ik wil eigenlijk diep in mijn hart niet eens weten waarom. Maar het stemt me in-en-in triest.

Kwakzalverij...


Deze mensen weten kennelijk niet dat wij als therapeuten jarenlang moeten trainen om de techniek in de vingers te krijgen. Deze mensen weten niet hoe het is om drie of vier keer op een dag anderhalf uur op zeer intensief en hoog niveau te masseren. Deze mensen weten niet hoe zwaar het is om iemand met een ernstige verstoorde bloedsomloop en verbindweefseld vet te masseren. Deze mensen hebben waarschijnlijk zelf nog nooit iemand gemasseerd. Deze mensen weten niet dat je lichaam een ijzersterk bolwerk is in haar (biologische) processen en patronen en dat een chronische aandoening niet binnen 3 weken en voor een zacht prijsje kan worden verholpen. Deze mensen denken dat wij het alleen maar om het grote geld doen. Dat wij, als zelfstandige ondernemers, dagelijks keihard werken en veel van onszelf geven wordt niet vermeld. Dat wij voortdurend met elkaar in verbinding zijn om kennis uit te wisselen, ervaringen te delen en om de therapie te verfijnen, gaat compleet langs ze heen. Dat wij allemaal als therapeuten zijn gestart om mensen te helpen en dit vak vanuit een eerlijke intrinsieke motivatie uitvoeren, komt niet eens bij ze op. En dat het veel tijd en energie kost om de Quadrivas Therapy wetenschappelijk te onderbouwen en te laten erkennen, kunnen ze niet eens bedenken.

Als al die vrouwen ons dan toch onder het hoofdstuk ‘Kwakzalverij’ willen scharen, moeten ze dat maar doen. Ze onthouden niet alleen zichzelf, maar ook anderen de kans op een echte en eerlijke oplossing voor hun probleem. Maak ons maar kapot. En zeg maar wat je wilt. Misschien word je er wel blij van. Je zult er vast wel een oprechte en goed doordachte reden voor hebben. Waarom zou je in hemelsnaam een oplossing willen voor je probleem?

Wij lopen in ieder geval door op het pad dat we hebben gekozen. En besteden graag en met liefde onze energie aan al die vrouwen die hun leven terug hebben gekregen door de Quadrivas Therapy.

Daarbij worden wij gesterkt door de filmpjes van Brené Brown, onderzoekshoogleraar maatschappelijk werk aan de University of Houston in Texas. Haar onderzoek en boeken gaan over onder meer kwetsbaarheid, moed en schaamte. Haar Ted Talk over kwetsbaarheid ging viraal. Mijn favoriet is het filmpje “Why Your Critics Aren't The Ones Who Count!” is te zien op YouTube. Ze geeft een lezing aan jonge designers. Ze legt uit dat je met je ideeën en nieuwe plannen je eigen arena in moet en dat je de moed moet hebben om je verhaal te vertellen. En dat je vooral niet in de kleedkamers van het strijdtoneel moet blijven hangen. Haar meest legendarische woorden uit dat filmpje wil ik hierbij aan iedereen die dit leest meegeven:

I see you, I hear you. But I am going to show up and do it anyway. If you are not in my arena, also getting your ash kicked, I am not interested in your feedback!”

En voor al diegenen die nu weer commentaar hebben op het Engels van hierboven? Er is een speciale site: Google translate ;-). Maar ja, dat is ook weer een oplossing voor een probleem. Lastig…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *