Hoe dan? …

Een ‘kroontje’ op ons werk
18 maart 2020
Vet…
1 april 2020
 

'Hoe dan?...'

Het is half negen. Ik zit aan de koffie. Het is prachtig mooi weer buiten en ik zie de bomen langzamerhand veranderen in kronen van natuurlijk ‘kant’. Het is rustig op straat. Ik ben even in Amsterdam, maar ga straks weer naar Leeuwarden. We hebben besloten, vanwege de longaandoening van onze zoon, om in volledige isolatie te gaan en alle fysieke sociale contacten voorlopig te vermijden. Dus we zijn thuis.

Na een aantal dagen met een lijf vol onrust te hebben rondgelopen, pakken we langzamerhand allemaal een nieuwe draad op. We staan vroeg op en gaan allemaal aan het werk of aan de studie. De tafel is inmiddels bevolkt met vier laptops, studieboeken, mobiele telefoons en lege koffiemokken. En raar maar waar, het brengt een zekere rust met zich mee. ’s Ochtends werk ik alle rust aan mijn boek en ik kan me verrassend goed concentreren.

Nietjes trekken


Gelukkig hebben we ’s middags wat vrijheid in ons nieuwe ‘oude’ huis in Leeuwarden dat we een aantal weken geleden hebben gekocht. Het is een lief dijkhuisje bij het station en ligt aan een drukke straat. Het interieur stamt nog uit de 70-er jaren en het huis moet volledig worden gestript. De vorige eigenaar heeft de term ‘dijkhuisje’ wel erg letterlijk genomen. Hij is vast bang geweest voor een overstroming. Want de vloerbedekking is zeker ‘storm proof’. De vloer zit barstensvol kleine nietjes die de vloerbedekking met een krachtige vastberadenheid vast heeft laat zitten. Met het oog zijn ze niet zichtbaar, maar als je een plank vastpakt halen ze geheid je handen open. Dus ik heb een nieuwe taak: ‘nietjes trekken’. Terwijl mijn lief boven de boel aan het afbreken is, ga ik gewapend met een paar handschoenen, een kussentje voor mijn knieën en een ouderwetse knijptang, elke middag de oorlog aan. Plank voor plank. Nietje voor nietje. En daar word je echt ‘Zen’ van. Kan geen meditatie tegenop.

Vergoeding


Nou dat Zen gevoel is sinds vanochtend inmiddels als sneeuw voor de zon verdwenen. Want ik sta op overkoken. Ik hou al een aantal dagen de site van onze overheid angstvallig in de gaten. Want hoe zit dat nou met de tegemoetkoming van de omzet die wij als therapeuten mis lopen? Zo ook deze ochtend en tot mijn uiterste verbazing en echt ik kan het niet geloven krijg ik de mededeling:

"Nee, op basis van de SBI-code "86919 - Overige paramedische praktijken (geen fysiotherapie en psychologie) en alternatieve genezers" van uw hoofdactiviteit kunt u geen aanvraag indienen voor de Tegemoetkoming schade COVID-19. “

Kan iemand mij vertellen hoe dit kan? De regering had beloofd dat iedere ondernemer die zich niet aan de 1,5 meter zou kunnen houden, hiervoor in aanmerking zou komen. Hoe gaan wij dat als masseurs dan oplossen? Ik ga vandaag in de pen. Want heb je als bedrijf een kernactiviteit die er voor zorgt dat mensen vermaakt worden of een bedrijf die zorgt dat je er aan de buitenkant wat beter uitziet? Dan kom wel in aanmerking. En wij als therapeuten, die dagelijks werken aan het herstel van de gezondheid van mensen, niet!

Mijn gedachten gaan alle kanten op. Natuurlijk denk ik aan al die zieke mensen. En aan al de artsen en verpleegkundigen die aan de frontlinie staan. Die krijgen het werkelijk voor hun kiezen. Maar ik denk aan onze onmogelijke, beklemmende situatie. Ik weet dat mensen om gaan vallen door het wegvallen van hun inkomen. En daar hoor ik, en alle anderen die een fysiek paramedisch beroep hebben, ook bij. Alle therapeuten die altijd hun stinkende best hebben gedaan om cliënten gezond te krijgen worden nu in de kou gezet. Waarschijnlijk omdat wij niet ter lering en vermaak zijn van de mensheid. Sorry, misschien schiet ik iets te veel in het drama en overdrijf ik wel een beetje, maar ik ben boos! Het voelt alsof we niet worden gewaardeerd voor het keiharde werken dat wij dag in dag uit doen. En dat voelt zo niet goed!

Misschien ga ik vanmiddag maar een muurtje slopen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *